بله، مونو اتیلن گلیکول (MEG) به دلیل سمیت دهانی حاد، آسیب احتمالی کلیه، و اثرات مضر پس از قرار گرفتن در معرض یا بلع نادرست، یک ماده شیمیایی صنعتی خطرناک در نظر گرفته می شود.
مسمومیت حاد و خطرات سلامتی
MEG به ویژه پس از مصرف خطرناک می شود زیرا بدن آن را به اسید گلیکولیک و اسید اگزالیک متابولیزه می کند، ترکیباتی که می توانند به کلیه ها، سیستم عصبی و سیستم قلبی عروقی آسیب بزنند. واکنش های سمی در سطوح کمتر از 1 تا 1.5 میلی لیتر بر کیلوگرم وزن بدن گزارش شده است و مسمومیت درمان نشده ممکن است به اسیدوز متابولیک، نارسایی کلیوی، تشنج یا مرگ منجر شود. در مقایسه با پروپیلن گلیکول، که معمولاً در فرمولاسیون های غذایی و دارویی استفاده می شود، MEG علیرغم ظاهر و ویسکوزیته مشابه، سمیت انسانی بیشتری دارد.
تحت سیستم هماهنگ جهانی (GHS)، مونواتیلن گلیکول معمولاً به عنوان سمیت حاد رده 4 (خوراکی) طبقه بندی می شود. علائم اولیه مسمومیت ممکن است شامل سردرد، سرگیجه، حالت تهوع، استفراغ، اختلال در گفتار، و اختلال در هماهنگی باشد که اغلب در صورت عدم درمان به موقع، عوارض کلیوی با تاخیر در عرض 24 تا 72 ساعت به دنبال دارد.
خطرات مواجهه شغلی
در محیط های صنعتی،مونو اتیلن گلیکول (مورد شماره 107-21-1)از طریق تماس با پوست، قرار گرفتن در معرض چشم، و استنشاق بخارهای گرم شده یا غبار آئروسل شده، خطرات متوسطی را ایجاد می کند. اگرچه MEG فراریت نسبتاً کمی در دمای اتاق دارد، مه گلیکول تولید شده در سیستم‌های{1}در دمای بالا می‌تواند دستگاه تنفسی و چشم‌ها را تحریک کند. طبق NFPA 704، MEG دارای رتبه خطر سلامتی 2 است که نشان می دهد آسیب موقت یا باقیمانده ممکن است در شرایط قرار گرفتن در معرض شدید یا طولانی مدت رخ دهد.
راهنمایی ایمنی OSHA معمولاً دستکش‌های مقاوم در برابر مواد شیمیایی، عینک‌های پاشش آب، لباس‌های محافظ و تهویه کافی را هنگام کار با MEG در سیستم‌های پردازش بسته توصیه می‌کند. در مقایسه با حلال‌های بسیار فرار مانند استون یا متانول، MEG در شرایط محیطی غلظت بخار کمتری تولید می‌کند و خطر استنشاق را در طول عملیات ذخیره‌سازی و انتقال استاندارد کاهش می‌دهد.
نگرانی های زیست محیطی و دفع
تخلیه نادرست مونواتیلن گلیکول در سیستم های خاک یا آب ممکن است خطرات زیست محیطی ایجاد کند، به ویژه در{0}}نشت های صنعتی با حجم زیاد. در طول تجزیه زیستی،مگ مونو اتیلن گلیکولمی تواند سطح اکسیژن محلول در آب را به میزان قابل توجهی کاهش دهد و بر اکوسیستم های آبی و سیستم های تصفیه فاضلاب فشار وارد کند. به همین دلیل، مایعات گلیکول مصرف شده معمولاً به عنوان زباله های صنعتی کنترل شده مدیریت می شوند که نیاز به دفع مجوز، بازیافت یا بازیابی حرارتی دارند.
اکنون بسیاری از تأسیسات صنعتی از سیستم‌های احیای گلیکول استفاده می‌کنند که MEG آلوده را به مایعات ضدیخ قابل استفاده مجدد یا انتقال حرارت{0}}بازیافت می‌کنند و به کاهش هزینه‌های دفع و اثرات زیست‌محیطی کمک می‌کنند. در مقایسه با روش‌های دفع کنترل‌نشده، سیستم‌های بازیابی گلیکول حلقه بسته می‌توانند به میزان قابل توجهی تولید زباله‌های خطرناک را در بخش‌های خودروسازی، تهویه مطبوع و تولید مواد شیمیایی کاهش دهند.
طبقه بندی ذخیره سازی، حمل و نقل و ایمنی
علیرغم سمیت، MEG به دلیل عملکرد حرارتی عالی و خواص سرکوب نقطه انجماد-به طور گسترده مورد استفاده قرار می‌گیرد. مخلوط‌های خنک‌کننده آب-می‌توانند زیر دمای ۳۵- درجه کار کنند و در سیستم‌های خنک‌کننده خودرو، چیلرهای صنعتی و برنامه‌های انتقال{4} گرما رایج هستند. با این حال، ظاهر بی رنگ و طعم ملایم شیرین MEG همچنان به حوادث مسمومیت تصادفی کودکان و حیوانات در سراسر جهان کمک می کند.
دستورالعمل SDS صنعت به طور کلی توصیه می کند که MEG را در ظروف محکم بسته شده در دمای زیر 40 درجه، به دور از عوامل اکسید کننده قوی و مواد تماس{1}}غذایی نگهداری کنید. در حالی که MEG در مقایسه با حلال‌های فرار خطر اشتعال‌پذیری نسبتاً کمی دارد، هنوز هم تحت شرایط خاص حمل و نقل صنعتی به عنوان یک مایع قابل احتراق طبقه‌بندی می‌شود. برچسب‌گذاری واضح خطر، آموزش ایمنی کارکنان، سیستم‌های مهار نشت و انطباق کامل با SDS/GHS در طول عملیات حمل‌ونقل، ذخیره‌سازی و پردازش ضروری است.
نتیجه گیری
مونو اتیلن گلیکول (MEG)به طور گسترده به عنوان یک ماده شیمیایی صنعتی با سمیت متوسط-تا-در نظر گرفته می‌شود که نیاز به جابجایی کنترل‌شده، ذخیره‌سازی مناسب و رویه‌های ایمنی دقیق دارد. هر چند که کمتر فرار و کمتر استقابل اشتعالنسبت به بسیاری از حلال‌های صنعتی، سمیت آن برای انسان، حیوانات و سیستم‌های آبی، مدیریت حرفه‌ای مواد شیمیایی را در تمامی کاربردهای صنعتی و تجاری ضروری می‌سازد.
