عملکرد اصلی یک بافر PCR (واکنش زنجیره ای پلیمراز) فراهم کردن محیطی مناسب برای عملکرد موثر آنزیم DNA پلیمراز در طول فرآیند تقویت است. به طور خاص، یک بافر PCR معمولاً چندین نقش کلیدی را ایفا می کند:
- تثبیت pH: بافر سطح pH بهینه (معمولاً حدود 8.0) را که برای فعالیت DNA پلیمراز ضروری است، حفظ می کند.
- قدرت یونی: قدرت یونی مناسب را فراهم می کند که برای فعالیت آنزیم و پایداری DNA دوبلکس در طی مراحل دناتوراسیون و بازپخت بسیار مهم است.
- یون های منیزیم: اکثر بافرهای PCR حاوی یون های منیزیم (Mg2+) هستند که کوفاکتورهای ضروری برای فعالیت DNA پلیمراز هستند. آنها به تثبیت ساختار DNA و تسهیل واکنش آنزیمی کمک می کنند.
- حلالیت نوکلئوتید: بافر حلالیت نوکلئوتیدها (dNTPs) و سایر اجزا را افزایش می دهد و اطمینان حاصل می کند که آنها برای پلیمراز در دسترس هستند تا در رشته DNA در حال رشد ادغام شوند.
به طور کلی، PCRبافریک محیط بیوشیمیایی بهینه برای تقویت توالی های DNA خاص ایجاد می کند.
