دی اکسید تیتانیوم (TiO2) یک پودر یا غبار سفید ریز است که به طور طبیعی ایجاد می شود. اولین بار عمداً برای استفاده به عنوان رنگدانه سفید در سال 1923 تولید شد.
این به طور طبیعی مات و روشن است، که آن را برای استفاده در کاغذ، سرامیک، لاستیک، منسوجات، رنگ، جوهر و لوازم آرایشی مفید می کند. همچنین در برابر اشعه ماوراء بنفش (UV) مقاوم است و به طور گسترده در کرم های ضد آفتاب و رنگدانه هایی که احتمالاً در معرض اشعه ماوراء بنفش قرار می گیرند استفاده می شود. در طیف گسترده ای از محصولات مراقبت شخصی، از جمله لوازم آرایشی رنگی مانند سایه چشم و رژگونه، پودرهای شل و فشرده و ضد آفتاب استفاده می شود.
دی اکسید تیتانیوم می تواند چندین شکل مختلف را تشکیل دهد که خواص متفاوتی دارند. برخی از اشکال را می توان به نانومواد تبدیل کرد. TiO2 میکرونیزه (همچنین به نام نانو یا نانوذرات نیز نامیده می شود) در اوایل دهه 1990 معرفی شد. نانوتکنولوژی و میکرونیزه کردن هر دو به عمل ایجاد اندازه ذرات بسیار کوچک از یک ماده معین اشاره دارند. "نانوذرات" معمولا به ذرات کوچکتر از 100 نانومتر اطلاق می شود. یک نانومتر 1/1 میلیاردیم متر است. در این اندازههای کوچک و در غلظتهای پایین، دیاکسید تیتانیوم شفاف به نظر میرسد و به کرمهای ضدآفتاب موثری اجازه میدهد که سفید به نظر نمیرسند.
دی اکسید تیتانیومیا TiO2، روی برچسبهای محصول ذکر میشود، اما شرکتها ملزم نیستند اندازه یا ساختار مواد تشکیل دهنده را فهرست کنند. هنگامی که در کرم های ضد آفتاب برای جلوگیری از اشعه ماوراء بنفش استفاده می شود، دی اکسید تیتانیوم به عنوان یک ماده فعال در نظر گرفته می شود، به این معنی که غلظت آن نیز باید ذکر شود.







